چهارشنبه ۱۲ بهمن ۰۱ | ۱۵:۱۱ ۲۷ بازديد
ون
زنی در گوشه ی یک ون
هراسش بغض و بلعیده
به روی سردی لبها
رژ سرخی که ماسیده
پلیسی بسته دستش رو
نباید دست وا باشه
فضای داخل کابین
طنین اعتراضاشه
پلیسه مست قدرت هست
به مأموری که باهاشه
میگه کشور برای ما
خیالش ارث باباشه
و با انگشتر دستش
تجارت میکنه با دین
صداشو میکشه با مد
به مغضوب ولالضالین
شبا یک آیه میخونه
گناهش هم ثوابش شه
برای وصلت و صیغه
زنی هم تختخوابش شه
روزا با فحش و بدنامی
شبا غرق جنون میشه
برای صیغه بازیها
اگر پیره جوون میشه
گمونم مرد این قصه
همون عیسای موعوده
شناس ناشناسی که
نمیدونی که کی بوده
خلاصه مرده و زورش
حماسهاش لای پاهاشه
اگر زنها برن بیرون
فقط کنج قفس جاشه
تو دنیایی که ارامش
همیشه حق مرداشه
ندیدم حق زن چیزی
بجز مشت و لگد باشه
منصوره قیاسی
شعر بنام جان از منصوره قیاسی